Planowanie rozmieszczenia szafek kuchennych zaczyna się od pomiarów, a nie od wyboru frontów. Zanim zamówisz korpusy, ustal dokładną długość ścian, położenie okna, drzwi i pionów instalacyjnych. Każde odstępstwo od wymiarów o kilka milimetrów potrafi zablokować montaż, zwłaszcza gdy szafki mają być zawieszone na szynie lub na pojedynczych wieszakach. Warto też sprawdzić, czy ściana jest prosta – odchyłki tynku rzędu 1–2 cm na metrze są częste i wymagają zastosowania podkładek dystansowych albo szlifowania.

Drugi krok to ustalenie stref funkcjonalnych: zmywarka, zlew, płyta i piekarnik. Szafki muszą omijać punkty instalacyjne z zapasem na zawory i syfony. Jeśli planujesz szafki do samego sufitu, pamiętaj o wysokości okapu i o tym, że górne korpusy mogą wymagać dodatkowego mocowania do ściany nośnej, a nie tylko do pustaka. Przy ciężkich zestawach, zwłaszcza z blatem kamiennym, warto wcześniej przejrzeć wskazówki dotyczące mocowania ciężkich szafek krok po kroku, żeby dobrać właściwe kołki i rozstaw punktów podparcia.

Kolejny błąd to pomijanie grubości blatu i cokołu w obliczeniach. Dolne szafki stoją na nóżkach regulowanych, ale blat dodaje 3–4 cm, a cokół zasłania szczelinę. Górne szafki muszą mieć prześwit nad blatem minimum 50 cm, a nad płytą nawet 65 cm, inaczej okap nie spełni swojej roli. Pamiętaj o tym, że drzwiczki i fronty szuflad potrzebują miejsca na otwarcie – przy narożnikach stosuje się szafki narożne z koszem lub cargo, które nie kolidują z sąsiednimi korpusami.

Na koniec zaplanuj trasę montażu. Najpierw zawiesza się szafki górne, potem dolne, a blat kładzie się na końcu. Jeśli w kuchni jest kanał wentylacyjny albo rura gazowa, zostaw do nich dostęp w postaci szafki z wycięciem lub zdejmowanym tyłem. Warto też sprawdzić nośność ściany – w bloku z pustaków gazobetonowych konieczne bywają kotwy chemiczne. Dobre wymiarowanie i świadomość kolejności prac pozwalają uniknąć demontażu i poprawek, które zawsze kosztują więcej niż dokładny plan.