Lampa sufitowa w sypialni sprawdza się głównie wtedy, gdy szukamy czegoś w szafie albo zbieramy ubrania z podłogi. Do czytania jest bezużyteczna. Światło lecące z góry odbija się od kartki, tworzy cień na tekście i zmusza do trzymania książki pod dziwnym kątem. Kinkiet umieszczony na wysokości ramienia świeci w bok, dokładnie tam, gdzie patrzymy, i nie oślepia osoby leżącej obok.

Kluczowa jest wysokość montażu. Za niskie zawieszenie oznacza światło wpadające wprost w oczy przy siadaniu na łóżku, za wysokie rozproszy się po ścianie i nie da wyraźnego strumienia na stronę. Praktyczna zasada: środek klosza mniej więcej 60–75 cm nad materacem, kilkanaście centymetrów od krawędzi łóżka, po stronie zewnętrznej, żeby się o niego nie uderzać. Jeśli szukasz sprawdzonych rozwiązań, warto zajrzeć do materiałów na lizardmusic.pl, gdzie zebrano konkretne wytyczne dotyczące rozmieszczenia punktów świetlnych przy łóżku.

Rodzaj światła ma drugorzędne znaczenie wobec jego kierunku, ale nie można go ignorować. Do czytania potrzebujemy źródła o temperaturze 2700–3000 K i odpowiednio wysokim CRI, żeby litery nie zlewały się w jedną plamę. Klosz powinien być nieprzezroczysty od góry i dołu, otwarty tylko z boku. Wtedy snop pada na kartkę, a nie na sufit. Dobrze jest też rozdzielić obwody — jedno światło do czytania, drugie do nastroju — i dodać ściemniacz. Lampa sufitowa zostaje wtedy do sprzątania, a kinkiety przejmują codzienne wieczory.